Ilona's profile'43'PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
WHAT DO YOU SEE WHEN YOU'RE LOOKING AT ME?
SOMEDAY THIS WILL BE US....... When an old lady died in the geriatric ward of a small hospital near Dundee, Scotland, it was believed that she had nothing left of any value. Later, when the nurses were going through her meager possessions, they found this poem. Its quality and content so impressed the staff that copies were made and distributed to every nurse in the hospital. One nurse took her copy to Northern Ireland. The old lady's sole bequest to posterity has since appeared in the Christmas edition of the News Magazine of the Northern Ireland Association for Mental Health. A slide presentation has also been made based on her simple, but eloquent poem. And this little old Scottish lady, with nothing left to give to the world, is now the author of this "anonymous" poem winging across the Internet. What do you see, nurses? What do you see? What are you thinking when you're looking at me? A crabby old woman, not very wise, Uncertain of habit, with faraway eyes? Who dribbles her food and makes no reply When you say in a loud voice, "I do wish you'd try!" Who seems not to notice the things that you do, And forever is losing a stocking or shoe? Who, resisting or not, lets you do as you will, With bathing and feeding, the long day to fill? Is that what you're thinking? Is that what you see? Then open your eyes, nurse, you're not looking at me. I'll tell you who I am as I sit here so still, As I do at your bidding, as I eat at your will. I'm a small child of ten with a father and mother, Brothers and sisters, who love one another. A young girl of sixteen with wings on her feet Dreaming that soon now a lover she'll meet. A bride soon at twenty, my heart gives a leap, Remembering the vows that I promised to keep. At twenty-five now, I have young of my own, Who need me to guide and a secure happy home. A woman of thirty, my young now grown fast, Bound to each other with ties that should last. At forty, my young sons have grown and are gone, But my man's beside me to see I don't mourn. At fifty once more, babies play round my knee, Again we know children, my loved one and me. Dark days are upon me, my husband is dead, I look at the future, I shudder with dread. For my young are all rearing young of their own, And I think of the years and the love that I've known. I'm now an old woman and nature is cruel, It’s jest to make old age look like a fool. The body, it crumbles, grace and vigor depart, There is now a stone where I once had a heart. But inside this old carcass a young girl still dwells, And now and again, my battered heart swells. I remember the joys, I remember the pain, And I'm loving and living life over again. I think of the years all too few, gone too fast, And accept the stark fact that nothing can last. So open your eyes people, open and see, Not a crabby old woman: look closer .. . see ME!!
Remember this poem when you next meet an old person who you might brush aside without looking at the young soul within.
HOOGMOED KOMT VOOR DE VALEx-minister Eveline Herfkens (PvdA) heeft in haar nieuwe baan bij de VN in New York ruzie en zittend mokken thuis. Nu blijkt dat Nederland haar jarenlang zwaar gesubdieerd heeft.
Weekblad Vrij Nederland onthult dat de voormlig PvdA-minister van ontwikkelingshulp tonnen aan 'steun' uit Nederland heeft gekregen tijdens haar werkzame periode bij de Verenigde Naties.
Herfkens die als bewindspersoon altijd hamerde op een 'goed bestuur', kreeg als taak bij de Verenigde Naties 'de armoede de wereld uit te helpen'.
Maar voor dat nobele werk moest Den Haag wel van 2002 tot 2006 haar maandelijkse huur van 7.000 dollar betalen.
Ze woonde in een chique appartement op loopafstand van haar werk. 'Terwijl ze in dienst was van de VN bood Buitenlandse zaken ook aan om de verhuiskosten te betalen'.
Later verkaste ze naar Maryland, en ook die verhuizing betaalde Nederland. Volgens het weekblad is dat in strijd met de regels van de VN waarin staat dat werknemers geen giften mogen aannemen. 'Ook niet van regeringen'. De baas van Herfkens bij de VN was overigens Ad Melkert. Ook PvdA.
De VN betaalde Herfkens volgens het blad 18.000 dollar per maand.
Daarnaast onthult Vrij Nederland dat Herfkens ook nog eens ruzie maakte over haar vliegreizen. Op een gegeven moment wilde ze een Amerikaanse verblijfsvergunning, maar daarvoor moet haar arbeidscontract worden aangepast.
Mevrouw Herfkens stelt een lijst eisen op. 'Ten eerste wil ze haar gold pass houden, een kaartje om de nek die je interne plaats in de interne hiërarchie weerspiegelt'. Tevens wil Herfkens business clas blijven vliegen, ook op vluchten korter dan negen uur.
Uiteindelijk liep de ruzie zo hoog op dat Herfkens 'thuis', in haar nieuwe woonplaats bij Washington zit. Zonder salaris en zonder verblijfsvergunning. Maar wel in de hoop dat partijgenoot minister Koenders (ontwikkelingshulp, PvdA) haar te hulp zal schieten.
Bovenstaande is overgenomen uit De Telegraaf van 10 januari 2008. ##################### Mevrouw Herfkens schijnt er toch wel een dubbele moraal op na te houden want jaren geleden heeft ze naar mijn mening ook al eens flink de kluit belazerd. Laten we het zo zeggen: ik had het idee dat het zaakje onfris ruikte. Het was in de tijd dat Ed van Thijn burgemeester wilde worden van Amsterdam. Alles was in kannen en kruiken maar er was toch een onoverkomelijk probleem voor Ed: hij was op dat moment niet getrouwd en dit was wel een must voor een burgervader van de hoofdstad. Maar als donderslag bij heldere hemel was daar ineens een bruid uit de hoge hoed van ome Ed getoverd: Eveline Herfkens. Maar ja, mevrouw Herfkens is niet zo erg van de mannen (mijn persoonlijke inschatting), om het maar zo uit te drukken en daarom vroeg ik me dan ook af waarom zij met Ed trouwde. Nou, zij deed partijgenoot en vriend Ed een plezier; hij kreeg de baan van burgemeester en zij heeft vast en zeker voor haar bereidwilligheid om het spelletje mee te spelen via de PVDA die hoge functie bij de Wereldbank in New York gekregen. Die post moest toevallig toch ingevuld worden door een Nederlander en zo werd Evelientje voor haar valse ja-woord gul beloond. Later werd ze teruggehaald en kreeg ze een ministerspost, die van ontwikkelingssamenwerking. Overigens waren de echtelieden na ongeveer een jaar alweer gescheiden dus er zal toch inderdaad niet zoveel echte liefde zijn geweest. Zo zie je maar weer hoe dat gaat in de politiek. Ad Melkert is na zijn debâcle met Pim Fortuyn naar New York gegaan en daar werd hij baas van Eveline en in die hoedanigheid heeft hij haar kennelijk opnieuw gul beloond. Ook buitenlandse zaken heeft een forse duit in het zakje gedaan. Belastinggeld!!!! Melkert zal zelf ook wel rijkelijk bedeeld worden daar. Stel misselijkmakende salonsocialisten. Het zijn net zulke grootgraaiers als die in het bedrijfsleven. Allemaal excessen dus. Mevrouw Herfkens moet business class vliegen. Waarom eigenlijk? Belastinggeld moest zorgvuldig besteed worden: we betalen ons niet blauw aan belasting om de omhooggevallen ex-mevrouw van Thijn business class te laten vliegen. Het betreft hier de PvdA en in de reacties in De Telegraaf krijgt deze partij er flink van langs. Terecht weliswaar maar ik zou niet durven beweren dat alleen bij die partij dit soort zaken plaatsvinden. Alle partijen moeten een grondig worden doorgelicht want iedere keer is er iets waarvan je de haren te berge rijzen; iets wat eigenlijk niet zou mogen gebeuren maar het gebeurt toch en de rotzooi die gemaakt is, wordt altijd met de mantel der liefde bedekt. En daar wringt de schoen, want dat kan natuurlijk niet. Als een volksvertegenwoordiger of een minister malversaties pleegt, de boel besodemieterd of op andere wijze ernstig in de problemen raakt door zijn eigen schuld dan moet hij weg en natuurlijk zonder wachtgeld, de gouden handdruk van de politiek. Maar dat gebeurt bijna nooit. In Balkenende 3 werd Donner de laan uitgestuurd en in Balkenende 4 krijgt hij weer een ministerspost. Zo zijn er legio voorbeelden van politici die op moeten hoepelen maar na een poos toch gewoon weer een mooie baan krijgen als bestuurder van een overheidsorgaan, commissaris van de koningin of burgemeester. Vriendjespolitiek dus. En dan vragen de politici zich af hoe het toch komt dat de burger de politiek niet meer vertrouwt, waarom er zo'n lage opkomst is bij de verkiezingen. Dat vragen ze zich nog af ook! Het antwoord staart ze dagelijks in het gezicht maar ze zien het niet. Blind geworden door ambitie, geldingsdrang, gewichtigdoenerij en machtswellust. Oh ja, en zakkenvullerij natuurlijk!!! Wat nou "Normen en Waarden moeten weer prioriteit krijgen in dit land"??? La Herfkens, ex mevr. Van Thijn. TIJD...
Tijd is maar een raar begrip, het is ons tijdelijk gegeven Soms is het eind al snel in zicht, and'ren hebben nog even Maar ieder krijgt van tijd een deel en mag dan zelf bepalen Of men er nauwelijks iets mee doet of alles er uit wil halen De meesten komen tijd te kort maar willen vaak te veel Het stellen van prioriteit zou kunnen helpen voor een deel Beseffen dat tijd kostbaar is, heeft niets met geld te maken Voor de tijd dat men hier is, zijn er belangrijkere zaken De kerstkaart zegt het ieder jaar: ik heb je niet vergeten Maar of dat ook echt zo is, zou men liever willen weten Een voorgedrukte kaart, geen tijd om zelf te schrijven Zo'n kaartje moet dan zeggen dat ze vrienden blijven Tijd voor gezelligheid, voor familie en goede vrienden Dat schiet er veel te vaak bij in terwijl ze het verdienden En later als de tijd voorbij is en de spijt begint te knagen Meestal is het dan te laat en dat is niet goed te verdragen Men krijgt één kans, opnieuw beginnen is niet aan de orde En als dat wel zo zou zijn, zou het dan veel anders worden Hoeveel tijd een ieder krijgt, is van tevoren niet te zeggen Maar wie nu dit stukje leest, kan nog wel zijn doel verleggen!
|
|
|
