Ik wens u veel wijsheid, Mr. Obama!

Van alle beelden die ik gisteren heb gezien, vond ik deze de mooiste. Simpel maar allesomvattend. De blijdschap straalt van deze man's gezicht af. This is real. Prachtig!

De fakkel is door mij overgenomen van ₪ sjerrIE ₪ en tante els heeft 'm hier opgehaald.  

Als meisje van een jaar of zeven mocht ik ’s winters wel eens mee met mijn vader naar de bevroren vijvers van het Haagse Bos of naar de Vlietplassen. Vader was een fervent langeafstandsschaatser en erg vaak kon ik niet mee want gezien mijn leeftijd moest hij natuurlijk nog wel op me letten. Hij bracht me dan ook in 5 minuten de beginselen van het schaatsen bij en daarna ging hij een rondje schaatsen. Kwam weer langs en vroeg of alles goed was, kneep me in mijn wang en ging weer een rondje maken en zo ging dat een hele middag. Het schaatsen lukte me voor geen meter. Op de een of andere manier schoven mijn schaatsen altijd naast mijn voeten in plaats van dat ze eronder bleven zitten. Dus moest ik weer naar de kant om de schaatsen opnieuw aan mijn schoenen vast te maken. Dit herhaalde zich ieder kwartier en aangezien je niet veel kunt strikken met wanten aan, moesten die uit en binnen de kortste keren had ik ijskoude handen die niet meer warm te krijgen waren. Tot overmaat van ramp begonnen ook mijn voeten altijd koud te worden en pret verdwijnt snel als je barst van de kou. Maar de keren dat pappa mijn schaatsen stevig onderbond, me op sleeptouw nam en mijn knuistjes in die grote handen van hem gekneld hield, voelde ik me als een Marianne Timmer. Ik scheurde over het ijs maar ik kon niet vallen als pappa me vasthield en dat was het beste gevoel van alles want ik zat inmiddels onder de blauwe plekken van het ploffen op mijn achterste of mijn knietjes. Maar zoevend over het ijs met die grote sterke vader was alsof ik in de zevende hemel was beland. Na 3 rondjes zette vader me weer af bij het koek- en zopie-tentje en zei dat hij nog even een paar rondjes ging maken. Ik ging voorzichtig proberen om nog een paar meter te kunnen schaatsen maar het begon al een beetje donker te worden en jawel… mijn schaatsen gingen alweer naast mijn schoenen hangen. Wanhopig werd ik ervan. De wanten weer uit en de vingers weer koud en stijf en er zat geen gevoel meer in en ik wilde maar één ding: naar huis. Maar pappa was er nog niet. Ik wilde naar de kant lopen om alvast mijn schoenen aan te trekken en op dat moment werd ik tegen de grond gesmakt door een aantal schaatsers dat net aan het afremmen was. Ik viel met een klap met mijn hoofd op de grond en de hele groep viel zo’n beetje over me heen. Omdat er zo’n snelheid in het groepje zat, gleed ik een paar meter door en belandde tegen de oever waar het nogal nat was en ik zakte dan ook gedeeltelijk door het ijs. Tot aan mijn middel hing ik te spartelen in het ijskoude water.

Ik brulde het uit van de zenuwen, pijn en schaamte, want je schaamt je te pletter op de een of andere manier en de bloedende wond aan mijn hoofd maakte het er allemaal niet beter op. Een aantal mensen ontfermde zich over me en even later kwam mijn vader er aan en werd ik naar het ziekenhuis gebracht alwaar ik werd opgewarmd, een paar hechtingen kreeg en wat pleisters op zere plekjes.

Het hoofdstuk schaatsen was hiermee voor mij definitief ten einde gekomen. Totdat….

Totdat ik 14 was en het vroor het dat het kraakte en wij ijsvrij kregen. Het Zuiderpark had een grote speelweide en die werd altijd veranderd in een ijsbaan zodra er vorst was. Dat was veilig schaatsen, want ik was als de dood om door het ijs te zakken. Met een heel stel gingen we ’s middags schaatsen en het was echt een zalige middag temeer omdat een jongen die ik nog nooit eerder had gezien en een buurjongen bleek te zijn van een van mijn klasgenoten, had besloten mij op sleeptouw te nemen. Ik had m’n schaatsen - geleend van mijn nichtje - nog niet aangedaan of hij pakte me bij de hand en we zoefden over het ijs. Hij was 15, heette Sietze, kon schaatsen als de beste, zei de hele middag nauwelijks iets maar ik heb de schaatsmiddag van mijn leven gehad omdat iedereen dacht dat ík kon schaatsen maar in feite trok Sietze me vooruit. Ondanks die leuke schaatsmiddag had het schaatsen nog steeds niet echt mijn hart gestolen, Sietze des te meer en we zijn een hele tijd op onze manier verliefd geweest totdat Sietze, zijn naam doet het al vermoeden, verhuisde naar Friesland waar zijn ouders vandaan kwamen. Op die leeftijd doet zo’n afstand de liefde de das om en na drie brieven was het over en uit. Nadien ging ik met een stel vriendinnen regelmatig op zondagen schaatsen op de HOKIJ (de Haagse Overdekte Kunst IJsbaan) maar dat was eigenlijk meer om te hangen, flirten en giebelen zoals we dat zomers op de Boulevard van Scheveningen deden. Er werd niet echt geschaatst maar meer gehangen over de reling en gekletst met iedereen en zakjes patat mèt verorberd. Tieners hangen nou eenmaal, dat is van alle tijden en het waren altijd heel gezellige zondagen. Totdat…..

Totdat ik 21 was en uitgenodigd werd door iemand om mee te gaan schaatsen. Ik had echter geen schaatsen meer en dat was een riant excuus want ik wilde helemaal niet schaatsen. Maar tot mijn niet geringe verbazing kreeg ik dezelfde dag van die persoon een paar nieuwe kunstschaatsen. Dus de smoesjes konden naar de prullenbak en ik stond 's avonds op de schaatsbaan van De Uithof en probeerde voorzichtig weer eens een paar rondjes te rijden en het lukte zelfs een beetje. Misschien was het jeugdige overmoed, misschien het gevoel dat ik me moest bewijzen omdat ik zomaar een paar nieuwe schaatsen had gekregen of misschien gewoon domme pech, maar toen ik naar de kant ging om even uit te rusten, werd ik ingehaald door een stel schaatsers die net aan het afremmen waren en….  de geschiedenis herhaalde zich want daar lag ik weer met een bebloede kop op het ijs. Ik verrekte van de pijn maar ik kreeg ook een appelflauwte want ik herinner me niet veel meer dan dat ik bijkwam in de ambulance en daarna opnieuw in het Leyenburg ziekenhuis alwaar mijn hoofd op precies dezelfde plek als toen ik acht was, hechtingen kreeg. Alleen moest ik nu blijven want de punt van een schaats was mijn neus binnengereden en die was dermate toegetakeld dat dat niet even op de EHBO afgehandeld kon worden. Overigens was ook mijn pols dubbel geklapt en jemig, wat deed dat vreselijk pijn. Verder was mijn schouder uit de kom en had ik een paar gigantische bloeduitstortingen over mijn hele lijf. En wat niet pijn deed maar wel héél erg was, was dat mijn haar gewoon gedeeltelijk weggeschoren was omdat ze moesten hechten. Op mijn 8e gebeurde dat ook maar dan zit je er niet zo mee, maar als je 21 bent, is dat bijna onoverkomelijk.

De winters kunnen me gestolen worden, ik hou niet van kou alhoewel ik de winterse taferelen wel mooi vind om te zien. Maar als iemand over schaatsen begint of ik zie al die mensen op het hysterische af en met gevaar voor eigen leven het ijs opgaan terwijl er een bord staat: “gevaarlijk ijs” dan denk ik meewarig “jullie hebben nog nooit iets vreselijks meegemaakt, als je toch eens zou weten wat er op het ijs allemaal voor vreselijks kan gebeuren….”.

 IJspret? Nee, dat woord heeft afgedaan voor mij. Mijn schaatsen heb ik destijds aan de wilgen gehangen en daar blijven ze hangen. Voorgoed!!!

Als iemand op zijn space een winterse vertelling wil plaatsen, neem dan de fakkel van me over. Meld dit zodat ik hier kan laten weten wie het volgende verhaal schrijft zodat de hele spacevriendenkring op de hoogte blijft van deze fakkel-estafette.