Pitcairn is het enige bewoonde eiland van de in de South Pacific liggende eilandengroep Pitcairn, Henderson, Ducie en Oeno. Los gemeten ligt het tussen Peru en Nieuw-Zeeland. Het eiland is ongeveer 5 km² groot en heeft nog geen vijftig bewoners en een bevolkingsdichtheid van 10 per km². Het eiland heeft geen vliegveld of zeehaven en is alleen bereikbaar per schip via de rede van Bounty Bay en dat kan alleen bij gunstige weersomstandigheden. Bij slecht weer vaart het schip verder. Het eiland wordt beschouwd als een van de meest afgelegen plaatsen ter wereld. De bewoners verbouwen hun eigen voedsel en leven van de visvangst. Ook verkopen zij honing en houtsnijerk aan passagiers en bemanning van passerende schepen die bij goed weer aanleggen. Er is geen arts op het eiland. Het gevoel van totale geïsoleerdheid is, volgens mensen die er geweest zijn, gekmakend. De taal die men spreekt op het eiland is een mengeling van Engels en Tahitiaans. Het eiland wordt bestuurd vanuit Auckland, Nieuw-Zeeland door de Britse gouverneur Richard Fell. Het enige dorp op Pitcairn heet Adamstown, genoemd naar John Adams. De vjftig bewoners wonen allemaal in dat dorp en het is het enige dorp in de archipel. Het eiland werd ontdekt in 1767 door de Britse marineofficier Philip Carteret en genoemd naar de matroos die het eiland als eerste in zicht kreeg: John Pitcairn. Het eiland was toen onbewoond alhoewel er sporen waren van eerdere bewoning. In 1790 zochten muiter Fletcher Christian en acht andere muiters van de HMS Bounty, samen met twaalf Tahitiaanse vrouwen waarvan een met baby en zes Tahitiaanse mannen, hun toevlucht op het eiland. Zo paradijselijk als het eiland er uitzag, zo rauw was de werkelijkheid. Toen de Tahitiaanse vrouwen, Faahotu en Obuarei,onder verdachte omstandigheden plotseling stierven, werd het onrustig op het eiland en toen de Tahitiaanse mannen het niet meer pikten om als slaaf te dienen voor de muiters, leidde dit tot bloedige conflicten waarbij op 3 oktober 1793 vijf van de muiters, waaronder Fletcher Christian en kort daarop de vijf nog overgebleven Tahitiaanse mannen omkwamen. Twee van de vier overgebleven muiters, Quintal en McCoy, waarschijnlijk de grootste rabauwen van het hele stel, kwamen in de volgende jaren ook gewelddadig om het leven. Edward Young stierf op kerstdag 1800 een natuurlijke dood en John Adams (naar wie Adamstown later werd vernoemd) bleef als enige van de muiters over. Adams stichtte een gelovige samenleving op het eiland en eind 1890 bekeerden de bewoners zich allemaal tot de leer der Zevendedags-adventisten. Pas in 1808 werd de kleine samenleving weer ontdekt door het Amerikaanse schip 'Topaz' en in 1814 door een Brits schip. Meerdere schepen hebben de route bevaren en vele hebben aangemeerd maar niemand bleef er. Slechts één van de originele immigranten, Teehuteatuaunua (Jenny), de partner van de omgekomen muiter Isaac Martin, verliet in 1817 het eiland om voorgoed terug te gaan naar Tahiti. De langstlevende immigrant van Pitcairn was Teraura, die als 15-jarig meisje naar het eiland was gekomen als partner van Edward Young. Zij stierf op 75-jarige leeftijd in 1850. De Pitcairn-eilandengroep werd in 1838 onderdeel van het Britse Rijk. Na een aantal roerige periodes met onder andere het dictatorschap van Joshua Hill van 1832 tot 1838, een evacuatie naar Tahiti in 1831 en naar Norfolk-eiland in 1856, de gezamenlijke bekering tot de nieuwe geloofsleer in 1886 en de dubbele moord op Julie Warren en dochter Linda op 19 juni 1897 door Harry A. Warren, die vrouw en kind doodde omdat hij met een andere vrouw wilde trouwen, was er eindelijk rust gekomen op het eiland. Maar Pitcairn haalde in 2004 de wereldpers door een aantal verkrachtingszaken waarbij een kwart van de mannelijke bevolking betrokken is geweest. Zes bewoners werden in 2007 in hoger beroep veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf. Begin maart van dat jaar werd Brian M.J. Young tot zes en een half jaar celstraf veroordeeld voor de verkrachting van jonge meisjes. Het jongste slachtoffer was amper negen jaar oud toen het gebeurde. Deze misdrijven waren al minstens 40 jaar aan de gang. Drie van de veroordeelden zijn directe afstammelingen van Fletcher Christian. Het Verenigd Koninkrijk heeft zeven cipiers gestuurd om een gevangenis te starten, want ondanks alle misdaden van elke soort die in de honderden jaren hebben plaatsgevonden op Pitcairn, was er geen gevangenis. De huidige bevolking is afstammeling van de muiters van de Bounty die teruggekeerd zijn na de evacuatie naar Norfolk. In de loop der tijd is er wel wat bloed van buiten gekomen maar slechts in geringe mate zodat er een hoge graad van inteelt is. Dit verklaart wellicht de anomie op het eiland. Zo is bijvoorbeeld de naam Brown, een van de familienamen op het eiland, afkomstig van een latere immigrant en niet van de muiter Brown. Hetzelfde geldt voor de naam Warren. Deze is afkomstig van een Amerikaanse walvisvaarder die zich op het eiland vestigde. In 1860 werd immigratie aan banden gelegd. Momenteel wonen er nog zo'n vijftig mensen op het eiland. Toen ik twaalf jaar was, heeft John Fletcher Christian, de toen bejaarde nazaat van de leider van de muiterij op de Bounty, mij een hand gegeven en een kort praatje met me gemaakt (met tolk). Ook heb ik geluisterd naar zijn verhaal over zijn leven op Pitcairn en dat van zijn voorouders. Fletcher sprak Engels maar werd simultaan vertaald door een tolk. Ik weet nog dat ik diep onder de indruk was van zijn verhaal want hij had er ruim veertig uur over gedaan om van Pitcairn naar Amsterdam te vliegen. We hebben het hier dus wel over 1959! Tevens was ik stomverbaasd dat mensen op een soort onbewoond eiland konden wonen, destijds woonden er 75 mensen en dat is toch bijna onbewoond te noemen en dat dat eiland 20.000 km verder weg lag van Nederland. Mr. Fletcher was zevendedags-adventist en uitgenodigd om een congres bij te wonen in Nederland. Alle bewoners van Pitcairn hangen dat geloof aan maar Mr. Christian was toen de oudste Fletcher op het eiland en in die hoedanigheid mocht hij komen vertellen over zijn eiland en de beleving van het geloof daar. Als kind kwam ik ook in die kerk en ik was met nog een paar kinderen gevraagd naar voren te komen om Fletcher een hand te geven. Veel later, ik was al achter in de twintig, las ik een verhaal over de South Pacific en merkte dat het verhaal heel anders was dan de dominee vertolkte. Of Mr. Fletcher, die overigens onverstaanbaar Engels sprak, diste ons een mooi verhaal op, óf de dominee wilde de ware feiten niet vertalen maar het klopte van geen kant. Ik houd het erop dat de dominee het verhaal mooier maakte dan het in feite was. Aangezien er van meet af aan op Pitcairn een grote ongelijkheid in aantallen van beide seksen is geweest, is er op grote schaal incest gepleegd. Ook kwam het voor dat meerdere zussen dezelfde man huwden maar zowel incest als polygamie is volgens de christelijke leer 'van de duivel' dus verboden. Dat zou betekenen dat zij later niet naar de hemel mogen. H het kernpunt van de leer: leef goed en naar Gods wil, dan kom je later in de hemel. Het kan verkeren! Sommige eilanders hebben in de loop ter tijden het eiland verlaten om elders een normaal bestaan op te kunnen bouwen. De laatste jaren heeft een aantal jongeren het eiland verlaten en is naar Australië vertrokken. Aangezien Pitcairn valt onder Brits bestuur, kunnen zij naar Australië waar zij hopen werk te vinden en in de 'normale' wereld een leven te gaan leiden. Een normaal leven is op Pitcairn niet mogelijk met slechts vijftig eilandbewoners die allen uit incestueuze verhoudingen komen en daardoor wellicht een verwrongen geest hebben. Pitcairn, een stip in de South Pacific, een eiland waar veel bloed heeft gevloeid en dat is bevolkt door nazaten van de muiters van de Bounty en ander gespuis. Een eiland waarin de bevolking in absolute eenzaamheid leeft, waar de moderne middelen van bestaan niet zijn doorgedrongen en waar vreemdelingen of toeristen slechts worden toegelaten omdat ze er geld aan kunnen verdienen en waarvan de bevolking voor 25% van de mannelijke bevolking bestaat uit verkrachters en de overige 75% kennelijk ziende blind is. Dat eiland is bij lange na niet het bekendste eiland uit die mooie streek waar het paradijselijk is zoals Tonga, Fiji, Easter Islands en Tahiti, maar wel het beruchtste. Pitcairn ligt in hetzelfde gebied maar we kunnen het geen paradijs noemen. Misschien kan gouverneur Fell ingrijpen en de laatste vijftig mensen elders onderbrengen waarna hij het eiland kan teruggeven aan de oceaan. 

            ©vik

             Deze is genomen vanaf het overdekte terras richting zee: het was de eerste die ik 's ochtends maakte.

                                               Amanda Burton

                                                           Al Pacino

Mijn opa en oma van moeders kant zijn geboren in resp. 1875 en 1877. Opa overleed in 1926 en oma in 1947, 3 maanden voor mijn geboorte. Mijn vaders ouders zijn vrij snel na elkaar overleden waardoor hij op 3-jarige leeftijd bij pleegouders op een boerderij in de Achterhoek werd geplaatst maar volgens zeggen had hij het daar niet naar zijn zin en is op zijn 18e weggelopen van huis en het leger in gegaan. Mijn vader leeft al heel lang niet meer en van zowel zijn echte ouders als van zijn stiefouders weet ik helemaal niets. Een tijdje geleden ruimde ik mijn moeders kast op en vond in een oud kistje een paar oude, versleten foto's en op een daarvan stonden een man en vrouw stijfjes naast elkaar in de camera te kijken. Het waren mijn opa en oma op hun bruiloft in 1899. Deze foto had ik nog nooit gezien en was blij verrast eindelijk eens kennis te kunnen maken met opa en oma. Wat me opviel was dat beiden er al zo oud uitzagen op die nog jeugdige leeftijd maar dat had veel te maken met de sombere, donkere onflatteuze kleding die ze droegen en oma had ook nog een kapje op haar hoofd. Mijn moeder en haar 3 jaar oudere zus Tina verhuisden in 1930 van het Overijsselse platteland naar Amsterdam. Daar was werk te vinden maar de twee meisjes van 15 en 18 hadden ook helemaal geen zin om "tussen de koeien" te blijven wonen. De oudere broers en zussen bleven wel in de buurt van Zwolle wonen want die hadden al een baan, verkering of zelfs al een gezin. Rond 1935 werd mijn oma door colporteurs van de een bepaald kerkgenootschap die "de boodschap van de Heer" brachten, bekeerd. Zo kon het gebeuren dat mijn oma tijdens haar slopende ziekte, die destijds met K werd aangeduid, veel post en bezoek kreeg van medegelovigen. In het kistje lag ook de ansichtkaart die hieronder staat, met daarop een kattebelletje van een mede-gelovige, zuster Takes. Het ontroerde om 110 jaar na het maken van de foto deze en de kaart aan oma te vinden. Mijn moeder en tante Tina hebben aan oma's sterfbed gezeten en vertelden dat ze vol vertrouwen is heengegaan in de wetenschap dat ze elkaar later weer zouden zien. Mooi is het als je zo kunt heengaan, kalm en vredig, wetend dat je later door God wordt geroepen en eeuwig zult leven aan zijn zijde in het paradijs. Ik ben blij voor mijn oma dat ze rustig is heengegaan. Ik vind het alleen jammer dat ik haar ook later niet zal ontmoeten. Ik geloof namelijk niet in het paradijs en het eeuwige leven. Wie gelijk heeft, zal moeten blijken maar het deed me wel wat dat ik eindelijk, 62 jaar na mijn geboorte, mijn opa en oma heb 'ontmoet', dat ik weet hoe ze er hebben uitgezien, al was het slechts op een oude verkreukelde foto uit 1899.

     Tekst: " Lief moedertien, Hoe is het ermee? Wij bidden dagelijks of God uw pijn verzacht en denken veel aan u. Hoe vindt u deze sneeuwklokjes? Mooi he? Lenteboden, die ook eenmaal komen zal.  Maar meer is ons de eeuwige lente waard, hè moe? Bij Jezus te zijn, ik verlang er naar en u ook.  Uw liefhebbende zuster Takes".

Opa en oma hebben 9 kinderen gekregen. Twee ervan leven nog. Mijn moeder van 94 en haar broer Roel van 92. Ze zijn, op 2 na, allemaal ouder geworden dan 90 jaar. De jongste zoon is in de oorlog in een werkkamp in omgekomen. Hij was pas 24!