Miep Kletskoek die via een callcenter voor een energiebedrijf klanten benadert, belt de heer Vermeulen. Ze vraagt hem of hij al groene stroom heeft. Meneer antwoordt dat hij geen idee heeft welke stroom er door de leiding komt. Maar Miep weet al dat meneer Vermeulen nog geen groene stroom heeft want ze gaat verder met de vraag of ze hem hiervan mag gaan voorzien.

"Is prima hoor, doe maar", zegt hij.

"Dat is prettig te horen, meneer Vermeulen" zegt Miep, terwijl ze denkt dat dit een makkie gaat worden. "Mag ik dan nu enkele gegevens van u noteren?"

Vermeulen zegt "die heeft u toch al?"

"Jaha, maar voor de zekerheid neem ik alles nog even met u door", zegt Miep. Maar dat hoeft niet van Vermeulen, die van nature een gezonde dosis argwaan en scepsis heeft.

"Nou, juist voor mijn zekerheid, ga ik u hier niet allerlei dingen aan uw neus hangen, dat begrijpt u vast wel", zegt Vermeulen. "Waarom wilt u eigenlijk gegevens hebben die u al heeft?"

Miep vertelt dat als Vermeulen groene stroom wil hebben, er een ander contract opgemaakt moet worden.

"Waarom dat dan?" vraagt hij.

"Omdat dat nou eenmaal zo gaat hier", zegt Miep.

"Nou, laat ik dan dit zeggen: 'hier gaat dat juist niet zo en daarmee basta", zegt Vermeulen.

"Meneer Vermeulen, ik kan u alleen overzetten op groene stroom als wij u een ander contract aanbieden", zegt Miep met lichte wanhoop in haar stem, want ze ziet de kluif die bonus heet steeds verder weg hangen.

"Luister mevrouw, als jullie mij groene stroom willen leveren, dan mag dat. In mijn contract staat geen kleur vermeld en de kleur van stroom boeit me voor geen meter", zegt Vermeulen.

"Maar groene stroom is beter voor het milieu, dat weet u toch wel?" zegt Miep, in een poging meneer Vermeulen weer op het goede spoor te krijgen.

"Ja, dat weet ik, daarom zeg ik ook dat je me groene stroom kunt leveren. Maar daar hoef ik toch geen contract voor af te sluiten, ik heb al een contract voor stroom met jullie en of je me rode, blauwe of groene stroom levert, ik vind alles best als het maar net zo werkt als wat ik nu heb en als het mij maar geen cent meer kost want ik betaal me al blauw....  hahaha blauw.... voel je 'm....  hahaha ik betaal me dus al blauw aan stroom en het maakt me niet uit of ik me blauw of groen betaal maar één ding is zeker: ik betaal geen cent meer voor stroom. Weet je wat? Geef mij maar stroom van een kleur die niet meer in de mode is, die jullie niet meer kwijt kunnen maar die moet dan wel goedkoper zijn.... voor wat hoort wat, wat dacht je daarvan, moppie?"

"Wij hebben geen meerdere kleuren energie en aan de mode doen we ook niet naar met groene stroom ligt het anders. Wij kunnen u geen groene stroom leveren zonder dat daarvoor een contract wordt opgesteld en dat u moet ondertekenen. Het gaat over andere tarieven en zo. Begrijpt u dat?" vraagt Miep.

"En of ik het begrijp, het ligt in een andere schaal… zo… dat zal dan wel een gouden schaal zijn....het nieuwe tarief is zeker hoger? Wat schiet ik er dan mee op? Niks, ik kan alleen meer betalen voor hetzelfde verbruik…. nee mevrouw, hier klopt toch iets niet. Vertel mij eens welke garantie ik krijg dat ik werkelijk groene stroom krijg als ik dat contract zou tekenen?"

"Garantie? U krijgt nu toch ook geen garantie. Dat is een kwestie van vertrouwen", zegt Miep in een laatste poging de klant door de pijplijn te trekken.

"Ha, die is goed", zegt Vermeulen, "ik moet dus meer gaan betalen voor iets dat ik al heb en bovendien zie ik het niet, ruik ik het niet en voel ik het niet behalve in mijn portemonnee. Dus mevrouw, het antwoord is nee, ik wil geen groene stroom, het mag dan beter voor het milieu zijn maar zolang het niet beter is voor mijn portemonnee en ik zelfs geen enkele garantie heb dat het beter is voor het milieu omdat ik niet kan zien of het groene stroom is…. dus volgens mij stinkt groene stroom.... hallo hallo bent u er nog?" roept Vermeulen.

Piep piep piep, ze is er niet meer. Vermeulen tegen zijn vrouw: "Die heeft nu een rooie kop van nijd over het blauwtje dat ze heeft gelopen over groene stroom, hahaha".

Een geslaagde 1 april grap met een nog leuker staartje.

Drie jaar geleden verhuisde mijn moeder van een aanleunwoning naar het aangrenzende woonzorgcentrum. Ze was 87 jaar en we hadden samen in Spanje een ongeluk gehad waarbij mijn moeder ernstig gewond raakte aan haar been. Ze herstelde langzaam en maandenlang werd ze in het woonzorgcentrum verzorgd. Uiteindelijk werd besloten dat ze er, mede gezien haar leeftijd, maar beter meteen kon blijven. Maar dat wilde mam niet. Ze ging toch zeker niet tussen 'die ouwetjes' in een bejaardenhuis zitten… maar het gebeurde toch en naderhand heeft ze ingezien dat het de beste oplossing was.

Ze heeft het naar haar zin en doet allemaal leuke dingen maar één ding stoort haar: er is geen bergruimte in haar appartement. Er zijn geen vaste kasten en je kamers met losse kasten volproppen, vindt ze niet mooi. Gelijk heeft ze.

Dat is een ergernis die ik de afgelopen 3 jaar wel vaker heb gehoord dus toen ze er onlangs weer over begon, was het voor mij niet iets dat als donderslag bij heldere hemel kwam.

Bovenstaande moest ik even neerzetten om te begrijpen waarom de grap zo goed lukte.

In februari meldde mijn moeder aan de telefoon dat ze een andere kamer kon krijgen, eentje met een soort grote inloopkast, dan kon ze fijn al haar spullen kwijt.

Jemig, dacht ik, weer een verhuizing……. ik was nog moe van de vorige. Die heb ik toen helemaal in mijn eentje gedaan: inpakken, verhuizen, inrichten, alles wat bij een verhuizing nog meer komt kijken en vooral vaak naar de kringloop rijden met afgeladen kofferruimte want ze had nogal wat verzameld in de loop der jaren…. sommige mensen bewaren echt alles en mijn moeder is daar één van!

Ik maakte een grapje en zei: "als je dan maar wel een verhuizer in de arm neemt, want ik doe het niet nog een keer".

Even was het stil. "Ja, ik begrijp het, lieverd, je hebt al zoveel voor me gedaan en dat doe je nog steeds…. en ik kan je dit niet nog een keer vragen…. maar deze kamer is zo mooi en er is veel bergruimte en hij ligt op het zuiden en……"

"Ho maar, ik vind het een onzalig plan, maar als je echt die kamer wilt, dan help ik je natuurlijk wel".

Nadien heeft ze het een aantal malen over de nieuwe kamer gehad. Ook toen ik bij haar was, begon ze er over. Ik hoopte dat het zou overwaaien maar dat was ijdele hoop. Vaak ga ik naar haar toe en dan gaan we leuke dingen doen, of blijven thuis, er zijn altijd wel dingen te doen die ze zelf niet meer kan en dan maak ik me nuttig want het personeel kan ook niet alles tenslotte. Half maart vroeg ik of ik die nieuwe kamer kon bezichtigen maar dat kon niet want daar ligt een doodzieke dame, ze is in de laatste fase van haar leven en daarom komt die kamer over een poosje vrij, alleen weet men niet precies wanneer. Met die verklaring rook ik geen lont.

Ik ga altijd op woensdagen naar mijn moeder maar deze woensdag schikte me niet dus ging ik op dinsdag.

Mirjam, een van de verpleegkundigen, had ik telefonisch gevraagd iets voor me uit te zoeken en ze zou me dinsdag antwoord geven en dat deed ze. Ze klopte aan, bleef in de keuken staan omdat ze snel verder moest en zei me een en ander. Mijn moeder staat erbij en zegt "kom je voor Iloon"? Ik vertel waarom ik e.e.a. had gevraagd aan Mirjam, mijn moeder staat er gewoon een beetje bij en zegt ineens "zij vindt het maar niks dat ik ga verhuizen". "Nee? Waarom niet? Ze krijgt een veel mooiere kamer en meer bergruimte", zegt Mirjam en somt nog een paar pluspunten op.

Het werd een stevige discussie waarbij we allemaal uitgingen van andere standpunten dus niet echt tot consensus kwamen, maar het ging wel in goede harmonie.

Wat namelijk zo krankzinnig was, is dat de betreffende kamer in het aanleunwoningcomplex is en daar komt ze nota bene vandaan! Daar is geen zorg dus ik dacht dat kan toch niet! Ze is niet hulpbehoevend maar enige zorg moet ze hebben, helemaal zonder kan ze echt niet! Ik maakte daar dus een opmerking over maar Mirjam pareerde deze door te zeggen dat sinds 1 januari 2008 ook zorg wordt gegeven in de aanleunwoningen. Dat mensen die minder dan 15% zorg nodig hebben ook in de aanleunwoningen mogen wonen.

Tja, als dat inmiddels zo geregeld was, waarom zou ik dan twijfelen aan haar woorden? Dat ze alles ter plekke verzon, kon ik niet ruiken. Daar kwam nog bij dat ik Mirjam had gevraagd te komen, dus niet mijn moeder. Daarom dacht ik niet eens aan de mogelijkheid dat ze onder één hoedje speelden.

Op een gegeven moment had Mirjam een stap naar rechts gezet en daardoor werd de kalender aan de wand zichtbaar. Ik zie op de kalender de naam van mijn zoon groot geschreven staan bij 2 april, zijn verjaardag, de reden dat ik niet op woensdag 2 april naar moeder ging, maar een dag eerder en ja dat was dus 1 april, maar dat had ik me helemaal niet gerealiseerd. Op dat moment werd ik wakker….. ik was slachtoffer van een hele leuke 1 april grap geworden, die al in februari in gang werd gezet om het toch vooral realistisch te laten overkomen…… ik krijg ter plekke de hik van het lachen en kon alleen maar wijzen op de kalender….. ik bleef er bijna in. Ja, nu begonnen ze van harte mee te lachen want ze begrepen dat ik het inmiddels doorhad. We hebben staan gieren van het lachen.

Mam, alle hulde, ik ben er compleet ingestonken! Je hebt het meesterlijk gespeeld!

Maar als iemand denkt dat het nu afgelopen is, vergeet dat dan maar.

Ten eerste vraagt mijn moeder verbaasd aan Mirjam waarom ze zonder iets te weten het spelletje zo mooi kon meespelen.  "Kan jij zo maar zonder iets te weten zo goed een rol spelen en de juiste antwoorden op ieder moment klaar hebben?" vraag ik vol ongeloof. "Nee", zegt Mirjam, "maar Agaath heeft mij verteld van jullie plannetje". "Zit Agaath ook in het complot?" vraag ik zo langzamerhand verbijsterd. "Ja, Agaath heeft het eigenlijk bedacht", zegt mijn moeder, "zij kwam op een gegeven moment met het plan om jou er eens flink tussen te nemen".

Toen mijn moeder tegen Mirjam zei dat ik niet blij was met de verhuizing, wist mijn moeder niet dat Mirjam door Agaath op de hoogte was gesteld van de grap. Ze was dan ook niet van plan om de grap van Agaath te verklappen, nee, ze wilde het juist extra aandikken door óók tegen Mirjam te zeggen dat ze wilde verhuizen, niet wetende dat Mirjam op de hoogte was van de grap.

Voor Agaath werd helaas hierdoor de grap verpest of ik zou een tweede keer toneel moeten spelen…. doen alsof ik nog van niets wist. Toen kwam Mirjam met een leuke: zij zou Agaath gaan zoeken en zeggen dat Ilona helemaal over de rooie is nu ze te horen heeft gekregen dat haar moeder definitief gaat verhuizen en of Agaath even geestelijk hulp wil gaan bieden.

En zo geschiedde….

Agaath komt een paar minuten later de kamer binnen en zegt tegen me "ik hoor dat je niet erg gelukkig bent met de keuze van je moeder". "Dat kun je wel zo stellen", zeg ik met een geagiteerde klank in mijn stem. "Maar als zij nou zo graag naar een andere kamer gaat, wat is dan voor jou het probleem, zo erg is dat toch niet?", zegt Agaath. "Het probleem is, Agaath, dat mijn moeder 90 is en dat ze rust nodig heeft, een verhuizing is altijd, ook al doe je zelf geen moer, een lastige klus met veel stress en ongemakken en daarbij komt dat ik alles moet doen en ook ik zit hier niet op te wachten". "Ja maar, ze krijgt meer…." wilde Agaath zeggen maar ik onderbreek haar ruw en zeg "ze krijgt niet meer, ze krijgt alleen maar minder, ze gaat er geestelijk en lichamelijk op achteruit, een oud boompje moet je niet verplanten en als iemand dat zou moeten weten, ben jij dat, je zit je hele leven als in de ouderenzorg, dus je zou haar op andere gedachten moeten brengen in plaats van 'leve de lol, we gaan maar weer eens verhuizen' zeggen. Ze is verdorie net genezen van een longaandoening en nu moet ze verhuizen. Ik kan hier echt pissig over worden!!!"

Agaath kijkt mij verschrikt aan, zet grote ogen op naar mijn moeder en zegt "het spijt me, ik kan dit niet….. ik heb het niet zo gewild…. Ilona is echt overstuur". Ze laat zich achterover in de bank vallen en op dat moment weet ik niet of ze huilt of lacht, waarschijnlijk beide tegelijk. Maar ik gooi er nog een schepje bovenop en ga door "je kunt wel gaan zitten lachen maar ik vind het een ernstige zaak en ik zie echt geen reden om lekker met je mee te lachen". Nu komt Agaath overeind en zegt: "ho maar, rustig maar, het is een 1 april grap, het is niet echt!!!! Sorry Ilona, ik heb je niet zo overstuur willen maken, het is gewoon als grap bedoeld…… sorry…. whoeaaaahhhhhhh". Ik doe een stap naar voren en zeg rustig: "Inderdaad, het is 1 april maar volgens mij heb jij daar geen rekening mee gehouden". Ze kijkt me aan, dan kijkt ze naar mijn moeder en brult: "Ooooo dat is gemeen, ooooo wat vals van u ….. ooo wat erg, nu ben ik zelf bij de neus genomen….." , maar intussen komt ze komt niet meer bij van het lachen.

Toen ze uitgeproest was en naar de deur liep, kreeg ze nog een leuke te verwerken. Mirjam had namelijk intussen alle collega's geroepen en ze stonden allemaal stilletjes voor de deur van mijn moeders kamer te genieten van het toneelstukje dat werd opgevoerd. Toen Agaath de deur opendeed en haar collega's zag staan, was de gekte totaal. Er werd zo hard gelachen en zo'n kabaal gemaakt dat overal deuren opengingen, mensen kwamen kijken en iedereen wilde weten wat er aan de hand was. Het gelach werkte zo aanstekelijk dat op een gegeven moment iedereen stond te brullen van het lachen en of men nou wist waarover het ging, deed er niet toe. Zo aanstekelijk kan lachen werken. Heerlijk.

Hilarische momenten in een bejaardenhuis. Het zou de titel voor een boek kunnen zijn.