Agnès Varda wordt wel de 'grootmoeder van de nouvelle vague' genoemd.

Varda werd geboren in Ixelles, België op 30 mei 1928 als dochter van een Franse moeder en een Griekse vader. Na haar studies literatuur en psychologie aan de Sorbonne en kunstgeschiedenis aan de École du Louvre, werkte ze tussen 1951 en 1961 als officiële fotograaf van de Théatre National Populaire. Op 26-jarige leeftijd maakte Varda haar eerste film, La Pointe Courte (1954), welke veelvuldig wordt gezien als de voorloper van de Nouvelle Vague. Haar volgende films, Cléo de 5 à 7 (1962) en Le Bonheur (1965), vestigden haar als een van de grondleggers van de vernieuwende filmstroming in Frankrijk.

Varda heeft vanaf 1954 meer dan dertig veelal sociaal bewogen, feministisch getinte films en documentaires gemaakt. In 1985 kreeg zij voor de film Sans toit ni loi een Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië.

In 1958 kreeg ze een dochter. Varda trouwde in 1962 met de in 1990 overleden cineast Jacques Demy met wie ze in 1972 een zoon kreeg.

Films van Agnès Varda:

• La Pointe Courte (1954)

• Cléo de 5 à 7 (1962)

• Le Bonheur (1965)

• Les Créatures (1966)

• Lions Love (1969)

• L'Une chante, l'autre pas (1977)

• Sans toit ni loi (1985)

• Jane B. par Agnès V. (1988)

• Le Petit amour (1987)

• Jacquot de Nantes (1991)

• Les Cent et une nuits de Simon Cinéma (1995)

Over de 80 en nog steeds actief, modern

 en gaat heerlijk haar eigen gang.

Chapeau, madame Varda!

Interview n.a.v. 'Les plages d'Agnès'

Regelmatig valt een gesprek met Agnès Varda even stil. Als een blond meisje twee vriendinnetjes opeens luid vertelt over de avond ervoor, bijvoorbeeld. Ze verstaat er geen woord van maar met een glimlach en een nieuwsgierige blik in haar bruine ogen kijkt de 81-jarige Varda toe. ‘Zo groot’, zegt ze dan. ‘Zo blond. Typisch Hollands.’

Op een vol terras wordt de open blik van Varda voortdurend afgeleid door de dingen om haar heen. Door het nieuwste model kinderwagen ('Waarom zijn die dingen zo futuristisch?’), door een baby in spijkerbroek (‘Dat is toch geen stof voor een baby? Twee maanden oud en nu al onderworpen aan mode.’).

De openingszinnen van haar autobiografie 'Les plages d’Agnès' dringen zich op. ‘Ik speel de rol van een klein oudje’, zegt ze daar. ‘Prettig rond en babbelend over haar leven. Maar ondertussen zijn het de anderen waar ik in geïnteresseerd ben. Het zijn de anderen die me intrigeren, die me vragen doen stellen, die me fascineren.’

‘Ik zit wel veel in de film’, beaamt ze in Amsterdam, de dag nadat haar documentaire het DOCU.ARTS festival opende. ‘maar vreemd genoeg heb ik het niet vaak over mezelf.’

Dat klopt, en dat klopt ook weer niet. In 'Les plages d’Agnès' mengt Varda privé, werk en geschiedenis. Ze vertelt over de Nouvelle Vague, de revolutionaire filmstroming waar zij als enige vrouw bij betrokken was. Over haar films en documentaires – liefst over de mensen die erbij betrokken waren. Over haar liefde voor circus en stranden. Over haar fotografie en kunst. Over haar (feministische) protesten. Over Jacques Demy, haar grote liefde, waarbij ze en passant onthult dat hij aan AIDS is overleden (‘gewoon, dat had nooit eerder iemand me gevraagd. Het was een taboe.’). Over de belangrijke historische omwentelingen waar ze getuige van was: Fidel Castro die de in Cuba aan de macht kwam, de Flower Power-tijd, de Black Panthers.

‘Ik had de mazzel dat ik alleen die momenten meemaakte waar enthousiasme overheerste. En niet een slechte afloop. En die energie past bij mijn karakter, op een bepaalde manier.’

Het blijkt uit de film: ze huilt even als ze zich realiseert dat veel van haar vrienden dood zijn en toont demente leeftijdsgenoten, maar somber wordt de toon niet. ‘Kijkers zeggen na afloop nooit ‘bravo’, maar ze bedanken me. Ik kan wel boos worden over onrecht of over kapitalisme, maar in mijn persoonlijke leven laat ik die woede niet toe. Ik ben elke dag blij dat ik leef. Dat ik gewoon hier kan zitten en mensen kan bekijken.’ Ze wijst weer naar de jonge moeder. ‘Kijk, daar komt een vriendin. Wedden dat ze meteen naar die baby kijkt. Even wachten en ja hoor. 'Ah, is dat niet mooi? Dat is het leven. Kijk eens.’

In haar film laat ze zich graag zo snel afleiden als op het terras. De herinnering aan een dode, roept die aan een andere op. Als ze haar ouderlijk huis bezoekt, laat ze dat even kort zien – geïntrigeerd als ze raakt door de nieuwe bewoner, een fervent treintjesverzamelaar. ‘Veel interessanter, toch? Natuurlijk volg ik mijn intuïtie; daar haal ik mijn inspiratie uit. Ik maak geen opsomming van grote gebeurtenissen; het leven bestaat uit zijpaden. Mensen die slechts een kleine rol spelen, kunnen later een levensbepalende invloed blijken te hebben gehad.’

Beeld uit de film 'Les plages d'Agnès'

Zie je nou, ik wist wel dat ik een bijzonder petehondje heb! Mandy is de eerste hond ter wereld die mocht stemmen voor de EU. Goed gedaan meisje! Ik ben trots op je!!! En ze heeft natuurlijk wel op de Dierenpartij gestemd, da's logisch!