Ilona's profile'43'PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
DE 2 BESTE ZIEKENHUIZEN VAN NEDERLAND? DUS NIET!De twee beste ziekenhuizen van Nederland zijn geworden:
1. Atrium in Heerlen
2. Canisius in Nijmegen
Wat jammer dat mijn mening niet gevraagd is want beide ziekenhuizen zouden onderaan de lijst zijn geëindigd en wel om de volgende redenen. In 1990 werd mijn man geopereerd in het Canisius Ziekenhuis. Hij moest daar 6 dagen blijven en een week na thuiskomst begon hij zich steeds minder goed te voelen. Hij kreeg kleine venijnige puistjes op zijn lichaam die pijn deden en het werden er steeds meer. De huisarts wist er geen raad mee dus toen terug naar het ziekenhuis. Daar wisten ze het ook niet. Nooit gezien, nooit eerder meegemaakt. Even aanzien. Jaja, de puisten werden groter en zagen eruit als zweren.
Drie maanden later moest ik naar het Canisius Ziekenhuis voor een kleine ingreep. Een verpleegkundige brengt me naar een bed en terwijl ik erin stap en de lakens optrek, zie ik bloedvlekken op het laken. Ik zeg tegen de vrouw dat het bed niet schoon is en ik stap er weer uit. Kan niet, mevrouw. Kan wel, kijk maar. En ja, ze gaf toe dat het smerig was. Iemand anders had al in dat bed gelegen. Op de patiënten-toiletten stonden overvolle emmers met allerhande bebloede verbanden, in de douches lagen hele dotten met haren en als je er iets van zei, was het antwoord "daar hebben we geen tijd voor". Gadverdamme, lekker steriel allemaal. Schandalig. Een week na thuiskomst kreeg ik dezelfde klachten als mijn man, een maand later zag ik er niet meer uit en had ik overal pijn. Geen enkele arts die we bezochten, kon ons helpen en toen zijn we uiteindelijk zelf maar op zoek gegaan. Alle mogelijke medische boeken uit de bieb gehaald om uit te vinden wat ons mankeerde en na enige tijd was het "eureka'. Wij hadden een stafylococcen-infectie. Kunnen artsen dat niet bedenken? Jawel, maar dan moet er toegegeven dat er een grove nalatigheid heeft plaatsgevonden en als je een arts ergens van wilt beschuldigen dan sluiten de gelederen binnen de medische maffia. Het heeft al met al 7 jaar geduurd voor we er geheel van hersteld waren en we hebben er veel last van gehad en het deed ook pijn.
Toen we de inspectie op de hoogte stelden van het gebeuren en de schande dat niet werd onderkend dat wij beiden een stafylococcen-infectie hadden en dat ze de operatiekamers hadden moeten sluiten omdat alle coccen zeer besmettelijk zijn, kregen we te horen dat er niets meer aan te doen was omdat het ziekenhuis inmiddels met de grond gelijk was gemaakt en het nieuwe gebouw al in gebruik was. Dus alle eventuele bewijzen waren vernietigd. De medische maffia zal nooit toegeven dat ze een fout of vergissing heeft gemaakt, ze dekken elkaar terwijl ze weten dat de ander liegt en de patiënt de dupe is maar dat interesseert hen geen moer.
In het Atrium vond een drama plaats waar ik nachtmerries van heb overgehouden. Ik kreeg op onverklaarbare wijze dikke, gezwollen voeten en ik werd doorverwezen naar een arts in Maastricht die gespecialiseerd was in lymfvaten. Hij stuurde me naar het Atrium alwaar een scan van mijn benen gemaakt zou worden. Op een vrijdag om 15.00 uur moest ik me melden en werd gebracht naar een kamer waar een enorme tunnel stond en daar moest ik in. Ik werd helemaal vastgebonden: mijn voorhoofd werd vastgezet, mijn boven- en onderarmen, mijn dijbenen en mijn voeten. Ik kon alleen nog met mijn ogen rollen, alles zat vast en dat vond ik angstaanjagend. De grote tunnel werd verkleind tot een smalle buis die een paar centimeter boven mijn benen hing. De vrouw zette een klok aan en zei dat het ongeveer drie kwartier zou duren. Ik zou er zeer langzaam worden ingeschoven tot even boven de liezen en dan zou de machine stoppen. "Blijft u erbij"? vroeg ik enigszins benepen. Maar ze antwoordde 'nee' want ze moest ook nog ander werk doen maar ze zou ieder kwartier even komen kijken.
Dat heeft ze niet gedaan, sterker nog, ze is helemaal niet meer teruggekomen maar ik ging steeds verder de tunnel in. Toen hij bij mijn buik was gekomen en ik zag dat mijn borsten en hoofd gekraakt zouden worden, sloeg de volledige paniek toe. Ik gilde en krijste zo hard als ik kon, maar er kwam niemand. Ik lag vastgebonden op een plank en was in gevaar maar er kwam niemand.
Ik bleef krijsen, schreeuwen, gillen en toen de tunnel op 5 cm van mijn borsten was, vloog er een deur open en gilde iemand "hoe kan dat nou, dat is nog nooit gebeurd". De klok werd gestopt en ik werd losgemaakt. Compleet op van de zenuwen en volledig verdwaasd, begon ik te huilen en te vloeken tegelijk. Ik had het niet meer. Er was geen greintje compassie bij de vrouw en als ik niet vastgebonden had gelegen, had ze mij er nog de schuld van gegeven dat ik zelf aan de klok had zitten draaien. Het ziekenhuispersoneel was al weg, een enkeling liep nog rond. De hufters hebben me gewoon vergeten. Als die ene vrouw niet naar binnen was gerend, hadden ze me misschien pas maandagochtend gevonden, waarschijnlijk dood. Ik droom hier nog wel eens over.
De arts die de beelden van de scan bekeek, begreep niet waarom ik zo van streek was. De hufter beweerde nog dat het helemaal niet kon, wat ik zei. Ik kreeg toen ruzie met hem en hij deed behoorlijk uit de hoogte "een arts dient met respect behandeld te worden" maar met zulke opmerkingen weet ik wel raad. Maar de relatie was verpest. Hij legde uit dat mijn lymfvaten niet doorstroomden en dat ik daarom dikke enkels kreeg. Hij zou me operen en de lymfvaten oprekken en schoonmaken.
Ik dacht 'bekijk jij het maar, maar hier kom ik sowieso nooit meer terug". Ik ben naar huis gereden en heb enige dagen later een brief geschreven naar de ziekenhuisdirectie maar ik heb nooit antwoord gekregen. Toen ik belde, werd ijskoud gezegd dat dat echt niet kon gebeuren maar van de vrouw die me uiteindelijk had gevonden, wist ik helaas de naam niet. Ook kreeg ik driedubbele rekeningen van het ziekenhuis en heb daarover geschreven, maar nooit iets gehoord. Toen kwamen de incasso-dreigingen. Schande. Daar is verder niets mee gebeurd want we hadden tenslotte al betaald.
Vijf jaar later moet ik weer de scan in voor mijn hoofd. Ik wilde niet maar de arts bleef aandringen. Hij vermoedde dat ik de ziekte van Hodgkin had en daaraan ga je dood. Dus toch gedaan. Ik legde aan de twee vrouwen uit dat ik echt als de dood ben en zei in het kort waarom. Ze beloofden me plechtig dat er minstens eentje zou blijven. Ik werd niet vastgebonden want ik kon me toch niet bewegen in de smalle tunnel. Ik kreeg een balletje in mijn handen; als ik erin kneep, werd de machine meteen stilgezet. Ik vertrouwde erop. Ik geef de vrouwen mijn cd met muziek van Bach en ik denk nog dat ik bij het horen van Bach wel rustig zal blijven. "Wat moet ik daarmee?", vraagt de vrouw.
Kortom, er was geen cd-speler maar in de brief die ik had gekregen stond heel duidelijk dat mensen die afleiding willen in de tunnel, hun favoriete muziek kunnen meenemen want die wordt dan afgespeeld. Geen Bach en toch in de tunnel? Met de moed der wanhoop heb ik me neergelegd en ben de tunnel ingeschoven. Ik heb van alles liggen bedenken als ik maar niet hoefde te denken aan de tunnel. Per ongeluk drukte ik in het balletje.... maar er kwam niemand en de tunnel bleef doorhameren. Mijn God, dacht ik, als ik nu echt een paniekaanval had gekregen, was er weer niemand die me kwam helpen. Langzaam brak de paniek weer uit maar ik heb volgehouden. Na 15 minuten kwamen de dames me uit de tunnel halen. "Waar was u beiden", vroeg ik, "ik heb in de bal geknepen maar er kwam niemand". Wat ze toen zeiden, deed deur dicht. "We hadden een spoedgeval, we werden weggeroepen".
"Ik ben godverdomme een superspoedgeval, jullie hebben me beloofd dat een van jullie zou blijven", zei ik buiten mezelf van frustratie. Ik heb me aangekleed en heb de deur achter me dichtgesmeten. De zusters kwamen achter me aangerend en zeiden dat ik moest wachten op de uitslag. Ik zei dat ze dood konden vallen. Niet netjes hè, nee... maar ik had het met alle leden van de medische maffia even helemaal gehad. En de ziekte van Hodgkin had ik gelukkig niet.
Niet vreemd hè, dat ik er van opkijk dat uitgerekend deze twee ziekenhuizen nummer 1 en 2 zijn geworden?
Niet vreemd hè, dat ik NOOIT meer in een scan van welke soort dan ook ga liggen. Ik ga liever gewoon dood!
Dit soort apparaten bezorgt me af en toe slapeloze nachten! NOOIT NOOIT NOOIT MEER!!! RARA RAADSELS 42 - WIE IS DIT? Edward McDunn LAURA WIL GAAN ZEILEN Laura wil emigreren Laura Dekker heeft een verzoek ingediend bij afdeling burgerzaken van haar woonplaats Wijk bij Duurstede om zich te laten uitschrijven uit de gemeente. De 13-jarige zeilster wil naar Nieuw-Zeeland verhuizen. ***
Dit las ik vanochtend in de krant.
Met stomme verbazing heb ik gisteren het hele verhaal over Laura de zeilster aangehoord. Ik begrijp er echt niets van. Welke ouder laat een kind van 13 in haar eentje de wereldzeeën bevaren? De ouders hebben toestemming gegeven!!! Het kind is 13!!!
Ik vind dat de Kinderbescherming in dit geval terecht de zaak voor de rechter brengt want het is van de zotte. Wat kan er allemaal niet gebeuren op zee en hoe ervaart ze de pikdonkere nachten? Noodweer. Ziekte en maandelijkse problemen. Uit koers geraken door storm. Maar ze krijgt ook een achterstand in studie en ieder kind is leerplichtig tot 16 jaar. Ik ben reuze benieuwd naar de uitspraak van de rechter. Als deze het wicht gelijk geeft, dan zal binnenkort iedere recalcitrante tiener voor de rechter verschijnen omdat ze het niet eens zijn met regels van ouders of een instantie. Het meisje zal wel een beetje eigenwijs pubertje zijn die denkt dat zij de hele wereld wel aankan maar ach, ze is een obstinaat kind maar van de ouders begrijp ik echt helemaal NIETS!!! Als Laura haar zin niet krijgt, wil ze verhuizen naar Nieuw-Zeeland. Ze schijnt 3 paspoorten te hebben waaronder een van Nieuw- Zeeland. Ook hier zullen de ouders toestemming voor moeten geven want het wicht is minderjarig. Maar als het zover komt dat ze daadwerkeliljk verkast, mag ze er wat mij betreft blijven. Dit meisje lijkt mij een eigenwijs en moeilijk persoontje. Eentje die ten koste van alles haar zin wil hebben. Misschien zijn de ouders wel blij als ze twee jaar de hort op is. Want dat kan natuurlijk ook nog; misschien is er met het kind geen land te bezeilen...... dat is een toevallige woordspeling...... en hebben ze na honderden keren 'nee' ten einde raad 'ja' gezegd. RARA RAADSELS 37 - WIE IS DIT?
Van wie zijn deze ogen? John Cleese TROPISCHE TEMPERATUREN IN LIMBURGHet is hier vandaag 38 graden. Als je buiten bent, heb je het gevoel dat je schroeit. Binnen is het gelukkig iets koeler, 34 graden en dat scheelt aanmerkelijk ;-))) We doen maar rustig aan en wat niet echt noodzakelijk is, wordt niet gedaan. Mijn zus woont in Málaga en die meldt dat het daar 41 graden is. Je hebt altijd baas boven baas.
Houd het hoofd koel en de keel ook! Sterkte! Pffffffffffffffff............
RARA-RAADSEL 36 - WIE IS DIT?
Van wie zijn deze ogen? Susan Sarandon VOOR IEDEREEN EEN SORBET!
Het is een calorieënbom maar dat bomt bij 32 graden niet! Toch? EEN BLOEMETJE VOOR MIJN VRIENDEN
HAVE A NICE AND COLOURFUL DAY HOE MAAK JE HET EENVOUDIG VOOR DE BURGERS?Vorige week ging ik naar het gemeentehuis om een nieuw paspoort aan te vragen. Dit had ik al enige malen eerder gedaan dus ik wist waar ik moest zijn. Ik ga de kamer binnen en wilde net gaan zitten toen een medewerkster zei: "U moet eerst een nummertje trekken....dáár" en ze wees in de richting van de deur. Ik die richting op maar iets dat op een nummertjesrol zoals je dat bij de slager en bakker ziet staan, was er niet. Huh? Waar staat dat ding? Niet te zien. In het midden van de hal is de receptie en ik wilde er net naartoe lopen om te vragen waar je een nummertje moet halen, toen er kabaal ontstond in het doorgaans zo vredige gemeentehuis. Een keurig uitziende man van tegen de 80 schatte ik, kreeg het op zijn heupen en stond met zijn stok te zwaaien en te roepen dat hij 'verdomme' niet kinds was. Ik had de indruk evenmin. De man was boos omdat hij bij een apparaat stond waar hij geen wijs uit kon worden en schreeuwde dat er ook nog burgers zijn die niet zijn grootgebracht in het digitale tijdperk en dat het een schande was dat ouderen worden behandeld alsof ze er niet meer toe doen! Ha, spekkie voor mijn bekkie want kom niet aan onze oudjes, ik koester ze! Ik begon dus maar eens met een applausje. Heel langzaam beginnend en daarna in volle kracht Even werd ik aangekeken alsof ik de dorpsgek was maar er kwamen meer handen op elkaar en ik begon te knikken en te glimlachen en toen volgde er een daverend applaus voor de man. Hij stond er een beetje beduusd bij te kijken maar de receptioniste had het niet meer, die maande de klappende burgers tot kalmte: "dit is een gemeentehuis, geen kermis", riep ze verontwaardigd. "Mevrouw, daar heeft u gelijk in maar de kermis is stukken vrolijker en de apparaten zijn stukken eenvoudiger te bedienen" zei ik en liep naar de man met de stok die nog steeds ruzie had met het nummertjes-apparaat maar nog een paar mensen kwamen hem te hulp en gezamenlijk stonden we het apparaat te bekijken. Ik zei tegen hem dat ik het ook een schande vond dat mensen van zijn leeftijd niet meer voor vol worden aangezien omdat ze net iets te oud waren toen de digitalisering van de wereld ons in de greep had. De man zei ons dat hij slechts een nummertje wilde trekken omdat hij anders niet geholpen kon worden aan het loket voor een paspoort. Terwijl de anderen zijn nummer probeerden tevoorschijn te toveren, vroeg ik hem waar hij naartoe ging.
"Weet u", zei hij, "ik ga in oktober naar mijn dochter in Nieuw-Zeeland en daarvoor moet ik een nieuwe pas hebben. Hij loopt af als ik daar 5 weken ben en ik blijf er 2 maanden, dus ik kan beter nu een nieuwe aanvragen dan ben ik nog ruim op tijd".
Daar had de man dus wèl aan gedacht. Hij gaat ook helemaal vliegen naar Auckland alwaar zijn familie hem afhaalt en dan moeten ze nog ruim 2 uur rijden naar de plaats van bestemming. Ik vroeg hem of hij al eerder geweest was in Nieuw-Zeeland en hij zei dat dit al de 5e keer wordt. De eerste twee keer samen met zijn vrouw maar zij was 7 jaar geleden overleden. Nu gaat hij weer in zijn uppie. Hij vertelde dat hij e-mailcontact heeft met zijn familie overzee en dat hij regelmatig Skyped. Hoezo domme man? Maar als deze krasse knar niet meteen door heeft dat het systeem is veranderd, zoals mij ook overkwam want ik snapte er ook geen bal van, wordt hij als een stout klein kind weggestuurd om in de hal bij een onmogelijk apparaat dat 12 meter verderop staat, een nummertje te halen. En toen hij niet direct in de gaten had hoe het apparaat werkte, werd een hufter ongeduldig en begon tegen hem te praten in de trant van "opa, denk je dat het vandaag nog lukt?" Ja, en toen werd opa boos en gelijk heeft hij!
Maar toen was meneer er nog niet! Oh nee, de gemeente had nog meer in petto voor hem. Voor alle andere burgers trouwens ook. Men dient, na het nummertje uit het onmogelijke apparaat te hebben getoverd, in wéér een andere hal plaats te nemen tot je nummer op het digitale bord verschijnt. Welk bord? Waar? Ooooh, daar!!!! Aha, er staat een soort klok waarop 3 mogelijkheden staan: P 694, B 472, A 385 of iets van die strekking. Helaas, hier moest ik afhaken want ik snapte het nog net wel maar ik kon het niet lezen. Met mijn bril is niets mis maar met de gemeente des te meer.
Dus maar weer even naar de receptioniste. B = burger (ik dus), R = receptioniste, O = de oude man.
B: Waar moet ik zijn als het nummer verschijnt?
R: Daar!
B: Daar was ik een half uur geleden al maar ik werd weggestuurd.
R: Dan had u geen nummertje.
B: Klopt, maar ik wist niet dat je een nummertje moet trekken, de laatste keer was het nog anders, kon je gewoon naar binnen.
R: Op last van de VNG moest het gedigitaliseerd worden, we zijn de laatste gemeente die eraan moest geloven.
B: Wel eens van gemeentelijke ongehoorzaamheid gehoord?
R: Nee.
B: Daar was ik al bang voor. Maar bij welk loket moet ik nou zijn als ik die kamer binnenga?
R: Dat hoort u als u de kamer ingaat. Dan vraagt iemand "heeft u nummer P 459?" en als u dan "ja" zegt dan wordt u naar een bepaald loket geroepen.
B: Juist ja, en als ik nee zeg, waar moet ik dan naartoe?
R: Hoe bedoelt u, nee zeggen?
B: Als ik dat nummer niet heb, moet ik nee zeggen.....toch?
R: Ja, maar u heeft dat nummer anders was u niet opgestaan van uw plaats toen het nummer verscheen.
B: Huh? Ik zie helemaal geen nummers, ik heb een multifocale bril op mijn neus maar hoe ik ook kijk, ik kan de nummers niet lezen.
R: Iedereen kan het lezen, nooit nog niet een klacht gehad.
B: Dan is dit de eerste, ik heb nog nooit zo'n dom systeem gezien en het is burgeronvriendelijk.
O: Mevrouw heeft gelijk, dit is een ontzettend hinderlijk systeem waar niemand iets van begrijpt. Ik wil een paspoort hebben en de
gemeente heeft hier een taak naar de burger toe te vervullen, niet omgekeerd!
B: Zo, nu hoort u het ook van een ander.
R: Denkt u dat ik hier voor mijn lol zit? Sinds dat systeem er is, heb ik drie keer meer werk omdat ik het iedereen moet uitleggen.
Dat wilde ik horen. Niemand snapt het. Niet omdat iedereen dom is maar omdat de gemeente niet even een handje helpt. Zoek het maar uit burgers, wij staan ver boven jullie!!!
Er werd vanuit de paspoortenkamer geroepen of iemand nummer P 459 had en ja, dat had ik. Maar de aardige oude man had nummer P 458 dus zou hij logischerwijs eerder aan de beurt moeten zijn. "Zullen we samen maar naar binnengaan?" stelde ik voor. Dat deden we. Nog een 3 seconden binnen of een snerpende stem zei: 'Wie heeft nummer P 459?"
"Ik", antwoordde ik, "maar deze heer heeft nummer P458 dus hij is eerder aan de beurt".
Ze keek me lusteloos aan en zei dat ze dat nummer ettelijke malen had omgeroepen maar dat er niemand was verschenen.
"Da's merkwaardig", zei ik, "wij beiden hebben niets horen omroepen of op welke wijze kenbaar horen maken dat nummer P 458 aan de beurt is maar ik hoorde wel onmiddelijk dat nummer P459 aan de beurt is. Kan het misschien zijn dat u een foutje heeft gemaakt?"
Aay, verkeerde opmerking. "Ambtenaren werken volgens een vast systeem en daardoor worden er geen fouten gemaakt".
"Heeft u even?" vroeg ik vriendelijk want natuurlijk schoot onmiddellijk de heer "isse goed" en zijn lantaarnpaal door mijn hoofd. "Ik kan u wel een en ander over gemeenteambtenaren vertellen waarmee het echt heel fout dreigde te gaan als ik niet had ingegrepen.......zal ik beginnen?"
We zijn geen vrienden geworden maar de aardige oude man was eerder aan de beurt dan ik omdat ik het vertikte om naar de balie te lopen voordat hij aan de beurt was geweest. Hij wachtte op me en we hebben nog even zitten babbelen op de bank die voor het gemeentehuis staat. Gezellig in het zonnetje zitten praten over Nieuw-Zeeland, zijn vroegere beroep, bouwkundig ingenieur, onze stad en klassieke muziek en met name Mozart en Wagner en daardoor kwamen we op de serie 'Inspector Morse' terecht waarvan we beiden fan bleken te zijn. Wat een aardige man was dat en wat een gezellige prater en veelweter. De gemeente zou zulke burgers wel iets beter mogen behandelen want het leek echt nergens op, een schertsvertoning. En als hij alleen het nou niet snapte, zou je kunnen denken dat het aan zijn leeftijd lag, maar dan dien je iemand behulpzaam te zijn. Het neemt echter nog steeds niet weg dat alle informatie bestemd voor burgers, ongeacht hun leeftijd, helder en duidelijk moet zijn. Als oude mensen niet meer zo snel zijn als ze ooit waren, dienen ze geholpen te worden en met respect te worden behandeld. Ik krijg ontzettend de dampen in als ouderen worden behandeld alsof ze er niet toe doen. Niemand mag als tweederangsburger behandeld worden! Niemand!!!
Zo zie ik het graag! RARA RAADSEL 34 - WIE IS DIT?
Van wie zijn deze ogen? Alan Alda NAGESLACHT-REL ETTERT VOORT De een zijn dood is de ander zijn brood. Daar begint het in de nageslacht-rel over de kinderen van Michael Jackson op te lijken. Michael is niet meer maar zijn kinderen leven wèl. Ze zijn nog jong en zouden deze onverkwikkelijke troep niet over zich heen moeten krijgen. Hoe het zit met zaaddonatie of adoptie weet ik niet maar Michael heeft deze kinderen niet wederrechtelijk toegeëigend, dat is wel duidelijk.
De vermeende moeder Debbie Rowe heeft de kinderen bij Michael achtergelaten voor een som geld. Die zou geen rechten meer mogen hebben, vind ik. Nu meldt zich een andere vrouw die als draagmoeder voor Michael zou hebben gefungeerd. Maar nu is er ook weer een Brit die zegt zijn zaad te hebben gedoneerd om Michael een plezier te doen omdat deze onvruchtbaar zou zijn. Hij zou de vader van Paris zijn.
De drie kinderen van Michael zijn grootgebracht in het besef dat hij hun vader is. Of hij biologisch wel of niet de vader is, doet er niet toe maar de familie Jackson is hun familie. Je kunt het deze kinderen toch niet aandoen om ze op deze jonge leeftijd uit elkaar te halen en ze naar diverse zaaddonoren te sturen? Iedereen schijnt mee te willen eten uit de Jackson-ruif. Mensen die draagmoeder zijn of zaaddonor doen dat vrijwillig en/of krijgen ervoor betaald. Daarmee is de kous af. Als Michael een 'gewone' man was geweest en een 'normaal' inkomen had, zouden ze vast niet de rij staan om te claimen dat ze vader c.q. moeder zijn van een van de drie kinderen of alle drie tezamen.
Wat kunnen mensen zich toch schandelijk en hebzuchtig gedragen als het om geld gaat. Denkt nou helemaal niemand aan het welzijn van de kinderen? Hoe je ook over de familie Jackson denkt, zij zijn in elk geval hún familie en daar horen ze te blijven!
Hieronder het krantenbericht van hedenochtend. Het wordt steeds gekker!
De familie van het overleden popicoon Michael Jackson heeft het voorzien op voormalig kindacteur Mark Lester, die naar eigen zeggen de mogelijke vader is van Jackson's dochter Paris. Volgens de woedende familieleden van de King of Pop is de 51-jarige Brit louter uit op hun miljoenen, meldden Britse media maandag.
Volgens de familie Jackson probeert Lester mee te spelen in een ,,genetische loterij''. De Brit stelde zaterdag in een interview met de tabloid News Of The World dat hij het popicoon zijn sperma cadeau deed, omdat Jackson in de steek was gelaten door zijn eigen zaad en graag kinderen wilde krijgen. Lester was tevens de peetvader van het driekoppige nageslacht van de popkoning. Ook de zelfbenoemde paranormalist Uri Geller heeft zich in het conflict gemengd. Volgens Geller, evenals Lester een vriend van het popicoon, is de Brit vermoedelijk de biologische vader van de 11-jarige Jackson-telg. Geller wilde niet prijsgeven wat hij precies wist, maar zei zich te baseren op informatie die hij uit de mond van Jackson heeft vernomen.
Paris en Prince Jackson |
|
|
